Projekt wnętrza apartamentu o powierzchni 175 m² w Warszawie został oparty na jasnej przestrzeni, naturalnych materiałach i indywidualnie projektowanych elementach wyposażenia. Założeniem było stworzenie wnętrza eleganckiego, spokojnego i wygodnego w codziennym użytkowaniu, takiego, które nie tylko dobrze wygląda, ale realnie usprawnia życie mieszkańców.
Podstawą kompozycji jest biała, uporządkowana przestrzeń uzupełniona czarnymi detalami, szarościami oraz fornirem jesionowym. Naturalne drewno ociepla wnętrze i przełamuje surową czystość bieli, nadając apartamentowi bardziej miękki, domowy charakter. Ciemniejsze akcenty porządkują kompozycję i podkreślają wybrane elementy wyposażenia.
Projekt: mgr inż. arch. Andrzej Chomski
Powierzchnia: 175 m²
Lokalizacja: Warszawa
Rok: 2016
Zakres: projekt wnętrza, projekt mebli, zabudowy indywidualne
W projekcie szczególnie ważna była użytkowość. Przy tak dużym metrażu wnętrze nie może być wyłącznie reprezentacyjne, musi dobrze działać każdego dnia. Dlatego układ, zabudowy i meble zostały zaprojektowane z myślą o konkretnych potrzebach mieszkańców: przechowywaniu, wygodzie, odpoczynku, łatwej organizacji przestrzeni i intuicyjnym korzystaniu z poszczególnych stref apartamentu.
Meble nie są tutaj dodatkiem do gotowego wnętrza, ale integralną częścią projektu. Ich forma, proporcje, materiały i funkcje zostały dopasowane do przestrzeni oraz sposobu życia użytkowników. To podejście pozwala uniknąć przypadkowości i sprawia, że apartament pozostaje spójny, od ogólnej koncepcji po detal.
Szare sofy, miękkie tekstury i naturalny fornir wprowadzają atmosferę komfortu i odpoczynku. Wnętrze zachowuje minimalistyczny charakter, ale nie jest chłodne. Jasna baza, ciemne detale i ciepło drewna tworzą przestrzeń elegancką, funkcjonalną i przyjazną do życia.
Projekt pokazuje, że duży apartament wymaga nie tylko dobrej estetyki, ale przede wszystkim świadomego uporządkowania funkcji. Ważne jest takie zaprojektowanie przestrzeni, aby codzienne czynności były prostsze, przechowywanie bardziej intuicyjne, a poszczególne strefy odpowiadały realnemu rytmowi życia mieszkańców.